بیتا صبوری

نوجوان مضطرب

نوجوان مضطرب – تمامی افراد در طول زندگی خود با مشکل اضطراب مواجه می شوند چرا که به هر حال در تمامی زندگی ها و روند رشد افراد در طول زندگی مشکلات و دغدغه هایی وجود دارد که می تواند به شدت بر میزان استرس و اضطراب افراد تاثیر گذار باشد. طبیعی است که تمامی افراد در مقابله با موقعیت های تنش زا و پر استرس زندگی خود درگیر اضطراب شده و با این مشکل اساسی دست و پنجه نرم می کنند. اضطراب امری طبیعی است که در مواقع تنش زای زندگی برای هر فردی و در هر سنی پیش می آید اما اگر مقدار و زمان آن در فرد زیاد و طولانی شود فرد به اضطرابی مبتلا است که از حالت طبیعی خود خارج شده و نیاز به بررسی دارد. به طور کلی اضطراب یک حس ناخوشایند است که در پی به وجود آمدن موقعیت های ناگوار که برای هرفردی هم می تواند متفاوت باشد به وجود می آید.

نوجوانان به عنوان کسانی که با مشکلات و تغییرات خلقی و مواردی از این قبیل مواجه می شوند و نیز سالمندان و طبقات اقتصادی فقیر بیشتر در معرض ابتلا به اضطراب هستند و افراد مرفه و مردها و جوانان کلا کمتر به بیماری اضطراب مبتلا می شوند. نوجوان مضطرب می تواند در نتیجه ترس ناشی از تغییرات جسمانی و تغییرات صدا، ترس ناشی از پذیرفته نشدن نزد دیگران، ترس ناشی از بلوغ زود رس به خصوص در دختران، ترس ناشی از بلوغ دیر رس به خصوص در پسران، ترس ناشی از زشت شدن قیافه و هیکل نزد نوجوانان دختر و پسر و مواردی از این قبیل به وجود بیاید. بهترین راه برای جلوگیری از ایجاد اضطراب ناشی از ترس از بلوغ زود رس و یا دیر رس در نوجوانان اطلاع دادن و آگاهی به موقع آنها از این موارد است. قبل از اینکه نوجوان به سن بلوغ برسد و علائم ثانویه بلوغ در او هویدا شود نیاز است تا خانواده ها با رعایت مسائل اخلاقی و شرعی نکات مورد نیاز در مورد بلوغ را به آن ها آموزش داده تا در نتیجه ترس آن ها شاهد اضطراب بیشتری نباشند. لازم است تا مربیان و مشاوران فرد نوجوان توضیحاتی مناسب در دوران نوجوانی به فرد داده تا از انحراف و مشورت او با افراد هم سن و سال و کسانی که شاید او را در زمینه جنسی به انحراف بکشانند جلوگیری نمایند.

منبع : نوجوان مضطرب

سندرم کودک تکان خورده (SBS) که آسیب بدرفتاری باسر، سندرم اثر تکان دادن، آسیببه سر یا سندرم سریع یا تکان ناگهانی نیز نامیده می شود یک صدمه مغزی جدی می باشد که از تکان شدید در اطفال یا خردسالان نشأت می گیرد.

سندرم تکان دادن کودک موجب تخریب سلول و عروق خونی مغز کودک شده و مانع از رسیدن اکسیژن کافی به مغز می شود. این سندرم نوعی سوءاستفاده از کودک است که می تواند آسیب های دائم مغزی یا مرگ را به دنبال داشته باشد.

این نوع سندرم قابل پیشگیری است. برای والدینی که مستعد آسیب رساندن به کودک هستند، راهبردهایی وجود دارد. همچنین والدین می توانند دیگر مراقبان یا پرستار کودک را در مورد خطرات سندرم تکان دادن کودک آموزش دهند.

میانگین سنی کودک مبتلا به این سندرم بین ۳ تا ۸ ماه است. سندرم کودک تکان خورده در کودکان زیر ۲ سال شایع تر است، اما می تواند کودکان را تا ۵ سالگی نیز درگیر کند.

سندرم کودک تکان خورده چیست

سندرم کودک تکان داده شده زمانی رخ می دهد که یک نوزاد یا کودک کوچک به شدت تکان می خورد یا سرش به شدت به جسمی مانند تشک، زمین یا دیوار برخورد می کند. سر نوزاد تقریباً ۲۵ درصد وزن کل بدن او را تشکیل می دهد. سر نوزادان نسبت به بدنشان بزرگ و سنگین است و عضلات گردنشان ضعیف است. علاوه بر این، رگ های خونی اطراف مغز نوزادان و کودکان زیر پنج سال نسبت به کودکان بزرگتر و بزرگسالان مستعد پارگی بیش تری قرار دارد.

مطالب مرتبط: سندروم مرگ ناگهانی نوزادان (SIDS)

صدمات دیگری که اساساً قابل توجه نیست مواردی از جمله خونریزی مغزی یا شبکیه چشم، آسیب نخاع مغزی و گردن و شکستگی مهره های کمر، جمجمه و استخوان را در بر می گیرد. همچنین، وجود شواهدی مبتنی بر سوء استفاده قبلی از کودک عادی است. در موارد خفیف سندرم تکان دادن کودک، ممکن است نرمال به نظر برسد اما با گذشت زمان او ممکن است دچار مشکلات سلامتی، یادگیری و رفتاری شود.

عوامل خطر

مواردی که ممکن است خطر این آسیب را افزایش دهد شامل موارد زیر است:

• آزار خانگی یا کودک
• سوء مصرف مواد مخدر یا الکل
• استرس یا مشکلات اجتماعی

علت سندرم کودک تکان خورده

سندرم کودک تکان خورده در اثر تکان دادن نوزاد یا کودک خردسال ایجاد می شود. این کار حتی چند ثانیه می تواند باعث آسیب شود زیرا عضلات گردن آن ها قوی نیست و مغز آن ها هنوز در حال رشد است.

این وضعیت اغلب زمانی اتفاق می‌افتد که والدین یا سایر مراقبان عصبانی یا ناامید می‌شوند، مانند زمانی که کودک به شدت گریه می کند و والدین نمی دانند برای آرام کردن او چکار کنند.

علائم تکان خوردن مغز نوزاد

علائم و نشانه های سندرم کودک تکان خورده عبارتند از:

• بی قراری یا تحریک پذیری شدید
• مشکل بیدار ماندن
• مشکلات تنفسی
• کم اشتهایی
• لرزش های بدنی
• صرع
• بیهوش شدن یا تشنج ناگهانی
• بد غذا خوردن
• استفراغ
• پوست رنگ پریده یا مایل به آبی
• تشنج
• فلج
• عدم لبخند و ایجاد صدا
• سر یا پیشانی بزرگتر از حد معمول به نظر می رسد.
• کما

موارد خفیف ممکن است علائم فوری یا آسیب قابل توجهی را نشان ندهند، بنابراین مورد توجه متخصصان پزشکی قرار نمی گیرد. اگرچه این موارد ممکن است هرگز تشخیص داده یا گزارش نشوند، اما همچنان می‌توانند باعث آسیب یا عواقب طولانی مدت شوند. اثرات طولانی مدت احتمالی عبارتند از:

• ناتوانی های جسمی و یادگیری
• اختلال بینایی یا نابینایی
• اختلال شنوایی
• ناتوانی های گفتاری
• فلج مغزی
• تشنج
• اختلالات رفتاری
• مرگ

گاهی اوقات، آسیب مغزی ممکن است پیامدهای خود را بر روی بدن خارجی نیز نشان دهد، مانند:

• خونریزی چشم یا گوش
• کبودی های بی دلیل روی صورت
• آسیب به نخاع یا دنده
• شکستگی دنده، جمجمه، پاها یا سایر استخوان ها

علائم ذکر شده ممکن است بلافاصله پس از تکان دادن ظاهر شوند و معمولاً در عرض ۶-۴ ساعت به اوج خود می رسند. علائم و نشانه های زیر ممکن است نشان دهنده سندرم تکان خوردن کودک باشد: تغییر سطح هوشیاری. خواب آلودگی همراه با تحریک پذیری.

علت تکان دادن سر نوزاد به چپ و راست

نوزادان عضلات گردن ضعیفی دارند و نمی توانند وزن سر خود را تحمل کنند. اگر کودک به شدت تکان بخورد، مغز حساس او در داخل جمجمه به جلو و عقب حرکت می کند. این باعث کبودی، تورم و خونریزی می شود.

سندرم کودک تکان خورده معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که والدین یا مراقب کودک به‌دلیل ناامیدی یا عصبانیت شدیداً کودک را تکان می‌دهند، اغلب به این دلیل که کودک گریه خود را متوقف نمی‌کند.

سندرم کودک تکان خورده معمولاً به دلیل افتادن کودک روی زانو یا زمین خوردن های جزئی ایجاد نمی شود.

اگر تکان دادن سر مکرر و طولانی مدت و همراه با علائم زیر در نوزادان و کودکان نوپا باشد، توصیه می کنیم با پزشک اطفال خود مشورت کنید زیرا احتمال وجود اوتیسم وجود دارد:

• عدم پاسخگویی به نام، صدای والدین و خواهر و برادر
• لبخند نمی‌زند، ارتباط برقرار نمی‌کند یا نگاه غیرمعمولی دارد.
• رفتارها و حرکات را با وسواس تکرار می کند.
• پسرفت در مهارت های اکتسابی مانند زبان، کلامی یا اجتماعی
• کوبیدن مکرر و طولانی سر به تخت خواب یا دیوار

تکان دادن سر نوزاد هنگام خواب

چگونه خود را آرام کنید

اگر احساس کردید که دیگر نمی توانید گریه کودک خود را کنترل کنید و احساس می کنید ممکن است به کودک خود آسیب بزنید توقف کنید و از کارهای زیر کمک بگیرید:

• نفس عمیق بکشید.
• چشمان خود را ببندید و به آرامی تا ۱۰ بشمارید.
• کودک خود را به پشت در مکانی امن (تخت، تخت و غیره) قرار دهید، در را ببندید و برای دقایقی به اتاق دیگری بروید.
• هر ۵ تا ۱۰ دقیقه یکبار نوزاد خود را چک کنید.
• با یک دوست قابل اعتماد، یکی از اعضای خانواده یا همسایه تماس بگیرید و در مورد احساسات خود صحبت کنید.
• در صورت امکان کمک بخواهید تا کسی برای مدت کوتاهی مسئولیت را بر عهده بگیرد.
• به موسیقی گوش دهید، تلویزیون تماشا کنید، ورزش کرده یا فقط استراحت کنید.
• تا زمانی که احساس آرامش نکردید، کودک خود را بلند نکنید.

علت تکان دادن سر نوزاد به چپ و راست |تکان دادن سر نوزاد هنگام خواب

1. نوزادان ممکن است برای آرام کردن خود، سرش را به پهلو تکان دهد. این می تواند یک تکنیک طبیعی برای آرام کردن خود هنگام خواب باشد. اگر اینگونه باشد درست قبل از خوابیدن کودکتان متوجه این رفتار شوید.
2. حرکت سر نوزاد در ماه های اول بخشی از تعامل اجتماعی وی می باشد. در این شرایط هنگامی که کودک هیجان زده است بیش تر سر خود را حرکت می دهد.
3. تکان دادن سر می تواند یک روش غیرکلامی برای برقراری ارتباط باشد.

درسندرم کودک تکان خورده حرکت سر به شکل زیر عادی نمی باشد:

• تب، گریه و عفونت گوش میانی
• اوتیسم
• صرع میوکلونیک
• تکان دادن مکرر سر به پهلو هنگام خواب

منبع : سندرم کودک تکان خورده چیست | نشانه ها، عوارض و درمان

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان باعث اضطراب بیش از حد مربوط به جدایی یک کودک از خانه و یا از کسانی (در نوجوانان و بزرگسالان) است که به فرد به آن ها وابسته است.

این اضطراب فراتر از میزانی است که برای رشد فرد انتظار می رود. ترس، اضطراب و یا اجتناب ماندگار است، و حداقل به مدت ۴ هفته در کودکان و نوجوانان و به طور معمول ۶ ماه یا بیشتر در بزرگسالان به طول می انجامد.
اختلال اضطراب جدایی در نوزادان، معمولا از خانواده های غیرصمیمی نشات می گیرند. هنگامی که نوزاد از خانه و یا افراد وابسته اصلی جدا می شوند، ممکن است به طور پیوسته احساس طرد، بی تفاوتی، غم و اندوه اجتماعی و یا مشکل تمرکز بر روی کار و یا بازی را نشان دهند.

بسته به سن افراد، ممکن است ترس از حیوانات، هیولا، تاریکی، دزد، سارق، آدم ربایان، حوادث رانندگی، سفر هواپیما، و شرایط دیگری را داشته باشند که به عنوان خطری برای یکپارچگی خانواده و یا خود افراد تلقی می شوند.

نگرانی در مورد مرگ و مردن نیز رایج است. امتناع از مدرسه رفتن ممکن است به مشکلات تحصیلی و اجتناب اجتماعی منجر شود.

کودکان ممکن است از این امر شکایت کنند که هیچ کس آن ها را دوست ندارد و یا مراقب آن ها نیست و در نتیجه آرزو می کنند که مرده بودند.

هنگامی که زمان جدایی بسیار ناراحت می شوند، ممکن است خشم و یا گاهی اوقات تنفر خود را نسبت به کسی که‌ آن ها را مجبور به جدایی‌ کرده، نشان دهند.

اضطراب جدایی در نوزادان دکتر هلاکویی

وقتی کودکان خردسال در شب تنها هستند، ممکن است تجارب ادراکی غیرمعمولی را گزارش دهند (مانند کودکانی که می گویند تصور می کنند افرادی که به اتاقشان ‌نگاه می کند، موجودات ترسناک به آن ها نزدیک می شوند یا حس می کنند چشم هایی به آن ها خیره شده اند).

کودکان مبتلا به این اختلال اضطراب جدایی در نوزادان اغلب به صورت سخت گیر، فضول و نیازمند توجه مداوم، می باشند. اغلب اوقات تقاضاهای مفرط کودک، به یک منبع سرخوردگی والدین تبدیل می شوند که منجر به خشم و درگیری در خانواده است.

کودکان مبتلا به این اختلال اضطراب جدایی در نوزادان، گاهی اوقات، به صورت افراد وظیفه شناس، سازگار، و مشتاق به خوشحال سازی توصیف می شوند. کودکان ممکن است شکایت های جسمانی داشته باشند که به آزمایشات فیزیکی و روش های پزشکی منجر می شود ولی در حقیقت مشکلی وجود ندارد.

حالت افسرده، غالبا وجود دارد و ممکن است با گذر زمان تداوم بیشتری پیدا کند و تشخیص فرعی اختلال افسرده خویی و یا اختلال افسردگی اساسی را توجیه کند. این اختلال ممکن است نسبت به اختلال مربوط به هراس با هراس از مکان های شلوغ اولویت داشته باشد.

اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان ممکن است باعث شود که کودک گریه کند، جیغ بزند، به شما بچسبد، سرش را تکان دهد یا صورتش را پنهان کند، این کودکان وقتی کسی که او را نمی شناسد به آن ها نزدیک می شود غوغا می کنند.

همین واکنش‌ها ممکن است در مورد اعضای خانواده و دوستانی نیز رخ دهد که به نظر می‌رسید کودک شما زمانی از آن ها لذت می‌برد اما اکنون آن ها را “غریبه” یا حتی یک تهدید می‌داند.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان مرحله ای از رشد طبیعی است. در این مرحله، کودکان وقتی از والدین یا مراقبان اصلی خود جدا می شوند، مضطرب می شوند. اختلال اضطراب جدایی در نوزادان معمولاً از ۸ ماهگی کودکان شروع می شود و در سنین ۱۰ تا ۱۸ ماهگی شدیدتر می شود.

هنگامی که از والدین یا مراقبان خود جدا می شوند، به ویژه زمانی که از خانه دور هستند، احساس خطر و ناامنی می کنند.

آن ها برای امنیت و اطمینان به والدین و مراقبان خود نگاه می کنند. گریه نشان می دهد که کودکان احساس دلبستگی به والدین یا مراقبان خود را ایجاد کرده اند. گریه در این شرایط یک واکنش مثبت است.

اختلال اضطراب جدایی در نوزادان تا ۲۴ ماهگی کودکان ادامه دارد. در این سن، کودکان ماندگاری اشیا را یاد گرفته اند و اعتماد پیدا کرده اند. اضطراب جدایی به مرور برطرف می شود زیرا کودکان یاد گرفته اند که والدین یا مراقبان آن ها حتی زمانی که دیده نمی شود نیز هنوز وجود دارند.

کودکان یاد گرفته اند که به والدین خود اعتماد کنند یا در نهایت مراقبان خود باز خواهند گشت.

چگونه اضطراب جدایی کودک از مادر را کاهش دهد

1. به طور منظم او را در آغوش بکشید. کودک خود را در آغوش بگیرید و دلبستگی او را تقویت کنید
2. جدایی های کوتاه مدت را شروع کنید. او را در اتاقی قرار دهید و ابتدا مطمن شوید که اتاق امن است و سپس او را برای مدت کوتاهی تنها بگذارید.
3. استقلال را تقویت کنید. به نوزاد خود اجازه دهید راحت در اتاق بگردد.
4. توضیح دهید که چرا او را ترک می کنید و کی بر می گردید. هرچه کودک بزرگ تر می شود بیش تر می توانید توضیح دهید.
5. هرگز دزدکی او را تنها نگذارید. این کار باعث می شود که کودک اعتماد خود را نسبت به شما از دست بدهد. خداحافظی از او باعث می شود که احساس کند والدینش بی دلیل و ناگهانی او را ترک نمی کنند.
6. بنشینید و با هم کتاب بخوانید.
7. با کودک خود نقاشی بکشید.
8. به کودک خود اجازه دهید با یکی از دوستان خود فعالیتی انجام دهد.
9. وقتی فرزندتان بدون شما روز را پشت سر می گذارد، با تمجید از او، عزت نفسش را تقویت کنید.

درمان اضطراب جدایی در نوزادان

1. پس از هربار شیر دادن کمی از کودک خود فاصله بگیرید تا اختلال اضطراب جدایی در نوزادان را کاهش دهید.
2. حتما پیش از رفتن به کودک خود اطلاع دهید.
3. به وعده هایی که می دهید عمل کنید تا اعتماد او را تقویت کنید.
4. او را در محیط آشنا قرار دهید و از پرستار بخواهید به خانه بیاید.
5. سعی کنید برنامه های ترسناک را مشاهده نکنید.
6. به فرزندتان بگویید که حالش به مرور بهتر خواهد شد.

درمان اختلال اضطراب جدایی در کودکان

• روانپزشکان کودک، روانشناس کودک یا روانپزشک کودک می تواند در مورد اضطراب جدایی کودک و نوزاد تشخیص درست را دهد و برای درمان آن برنامه لازم را تهیه کند:
• گفتار درمانی. گفتار درمانی به کودک شما کمک می کند تا احساسات خود را بیان کند و بدون استرس و نگرانی نشان دهد که چه چیزی باعث اختلال اضطراب جدایی در نوزادان در او می شود.
• بازی درمانی. استفاده از بازی درمانی یک راه بسیار موثر برای درمان اختلال اضطراب جدایی در نوزادان است که باید توسط متخصص صورت بگیرد. بازی درمانی کمک می کند تا کودک با احساسات خود روبرو شود.
• مشاوره خانواده. مشاوره خانواده به کودک کمک می کند تا با افکاری که باعث اضطراب او می شود روبرو شده و با آن کنار بیاید، مشاوره خانواده کمک می کند که مهارت های مقابله ای لازم را یاد بگیرد.
• درمان شناختی رفتاری. برنامه های درمانی شناختی رفتاری بر اضطراب جدایی دوران کودکی تمرکز دارد و شامل جلسات هفتگی با کودک و والدین است.

منبع : اختلال اضطراب جدایی در نوزادان | درمان تضمینی + تشخیص

راه درمان نگه داشتن مدفوع، عوارض نگه داشتن مدفوع، ترس کودک از مدفوع اگر نگران این هستید که کودک نوپایتان مدفوع نگه دارد و از دفع مدفوع امتناع کند، تنها نیستید. این رفتار در کودکان نوپا بسیار رایج است. آنچه ضروری است، درک علت این رفتار است زیرا باید برطرف شود، در غیر این صورت می تواند منجر به مشکلات سلامتی دیگری در کودک نوپا شما شود.

مشکلات دفع مدفوع در کودکان

اولین نشانه این است که متوجه شوید که کودک نوپا چند روزی است که مدفوع نمی کند. برخی از علائم دیگر مدفوع نگه داشتن کودک نوپا عبارتند از:

• بی اختیاری ادرار
• دفع مدفوع سفت، خشک یا توده ای
• داشتن مدفوع که دفع آن دشوار یا دردناک است
• به شما می گوید که احساس می کند تمام مدفوع دفع نشده است
• فشار دادن باسن
• سفت کردن بدنشان
• زمانی که میل به مدفوع دارند، روی انگشتان پا ایستاده یا پاهای خود را روی هم قرار می دهند.

چرا کودکان نوپا مدفوع خود را نگه می دارند؟

شایع ترین دلیل نگه داشتن مدفوع در کودک نوپا عوامل روانی یا فیزیکی است. برخی از این دلایل عبارتند از:

ترس

اگر کودک نوپا شما قبلاً تجربه بدی داشته است که مربوط به مدفوع باشد، مانند درد هنگام دفع مدفوع به دلیل مدفوع سفت، کودک نوپا به احتمال زیاد به دلیل دفع مدفوع را مهار می کند. دلیل دیگر می تواند ترس از رفتن به دستشویی به دلیل صدای بلند سیفون یا حادثه های دیگر باشد.

سرگرمی

اغلب زمانی که کودک نوپا مشغول انجام کاری است که دوست دارد و از آن لذت می برد، تمایل دارند مدفوع خود را مهار کنند. آن ها تمایل دارند از رفتن به دستشویی اجتناب کنند زیرا بیش از حد غرق در فعالیت های سرگرم کننده ای هستند که انجام می دهند. کودک در این حالت ترجیح می دهد بازی کند تا به دستشویی برود.

اضطراب

برخی از کودکان نوپا بسیار حساس هستند و ممکن است احساس دفع مدفوع را دوست نداشته باشند زیرا بو یا ظاهر از نظر آن ها زشت می باشد. این نوع رفتار را می توان به ویژه در کودکان نوپا با اختلال پردازش حسی یا در کودکان مبتلا به اوتیسم می توان مشاهده کرد.

مصرف دارو از راه درمان نگه داشتن مدفوع

گاهی اوقات، داروهای ضد افسردگی، مسکن و کمبود آهن می‌توانند باعث یبوست و جلوگیری از دفع می شوند. در نوزادان تغییر از شیر مادر به شیر خشک یا تغییر غذا می تواند باعث یبوست شود. کودکانی که از سمت والدین فشار زیادی را احساس می کنند تا به دستشویی بروند نیز ممکن است برای مدتی درگیر یبوست شوند.

در برخی موارد نادر، برخی شرایط سلامتی نادر می تواند دلیل نگه داشتن مدفوع در کودک نوپا باشد. این شرایط عبارتند از:

• نهفتگی مدفوع
• خونریزی گوارشی (GI)
• کم کاری تیروئید
• اینرسی کولون
• سفت شدن مقعد
• بیماری سلیاک
• سندرم روده تحریک‌پذیر
• عفونت های دستگاه ادراری

عصبانی شدن

سرزنش فرزندتان یا ایجاد احساس شرم در او هیچ گاه نتیجه ای که می خواهید را به دنبال ندارد، به یاد داشته باشید که او برای عصبانی کردن شما این کار را انجام نمی دهد. اگر فرزندتان در شلوارش مدفوع می کند، او را با آرامش به حمام ببرید، محتویات آن را بشویید و توضیح دهید که مدفوع داخل دستشویی می رود.

عوارض نگه داشتن مدفوع

یبوست کوتاه مدت معمولاً عوارضی ندارند. با این حال، اجتناب یا به تاخیر انداختن مدفوع ممکن است منجر به موارد زیر می شود:

• یبوست طولانی مدت
• حرکات دردناک روده
• مشکلات کنترل مثانه
• هموروئید از عوارض نگه داشتن مدفوع در کودکان
• شقاق مقعد
• افتادگی ‌روده

۹ نشانه نگران کننده هنگام یبوست کودک

در کودکان، یبوست می تواند زمانی شروع شود که تغییری در رژیم غذایی، آموزش توالت رفتن یا پس از بیماری ایجاد شود. اغلب بچه ها استفاده از توالت خارج از خانه را دوست ندارند، بنابراین تا زمانی که به خانه برگردند از توالت خودداری می کنند. نگه داشتن مدفوع محرک بسیار رایجی برای یبوست است.

یبوست نه تنها با دفعات دفع مدفوع کودک، بلکه با حجم یا مقدار آن مشخص می شود. علائم مختلفی در ارتباط با یبوست وجود دارد. مردم فکر می کنند یبوست به این معنی است که فرد روزها بدون دفع مدفوع می گذرد، اما علائم دیگری نیز وجود دارد که والدین باید از آن ها آگاه باشند، این علائم عبارت هستند از:

• یبوست از بدو تولد یا اوایل نوزادی وجود داشته است.
• هر گونه علائم دیگر همراه با یبوست مانند تب، استفراغ یا اسهال
• خونریزی در مدفوع یا از راست روده
• تورم یا انبساط شکم
• مدفوع بلند و باریک
• عفونت های مکرر دستگاه ادراری
• رشد ضعیف یا کاهش وزن
• به ویژه علائم عصبی مانند ضعف
• یافته های غیر طبیعی در قسمت پایین کمر

راه درمان نگه داشتن مدفوع

در اینجا چند راه ساده برای برخورد با کودک نوپایی که مدفوع خود را نگه می دارد آورده شده است:

۱. غذاهای غنی از فیبر

یکی از دلایل اصلی نگه داشتن مدفوع کودک نوپا درد ناشی از دفع مدفوع سفت به دلیل یبوست است، بنابراین رژیم غذایی غنی از فیبر به حرکات روده او کمک می کند. سبزیجات برگ سبز، میوه ها، غلات و غیره را در رژیم غذایی روزانه خود بگنجانید.

منبع : راه درمان نگه داشتن مدفوع | ترس کودک از مدفوع

کلاهک گهواره، درماتیت سبورئیک، بیماری پوستی کرادل کپ و پوسته سرشیرخواران ( cradle cap) یک بیماری پوستی بی ضرر است که به صورت لکه های پوسته پوسته زرد رنگ ایجاد می شود. از هر ۱۰ نوزاد حدود ۷ نوزاد بین دو تا شش هفته تولد دچار کلاه گهواره می شوند.

آیا سر نوزاد زیبای شما پوسته‌دار شده یا لکه های چربی دارد؟ این احتمالاً مشکلی است که یک بیماری پوستی بسیار رایج به عنوان درماتیت سبورئیک می باشد. این لکه ها را می توان آن را روی پیشانی، صورت، پشت گوش، در ناحیه پوشک، زیر بغل و سایر چین و چروک های پوستی کودک یافت. اما نیازی به نگرانی نیست زیرا کلاهک گهواره معمولاً پس از چند هفته یا چند ماه خود به خود پاک می شود.

کلاه گهواره یک بیماری پوست سر است که در اکثر نوزادان اتفاق می افتد. به طور کلی یک وضعیت بی ضرر است که باعث درد، خارش یا ناراحتی نگشته و به ندرت پس از ۱۲ ماهگی در نوزادان دیده می شود.

این مشکل در سه دوره زندگی رخ می دهد:

• ۳ ماه اول شیرخوارگی
• در دوران بلوغ
• بین ۴۰ تا ۶۰ سال

علائم درماتیت سبورئیک

• لکه های پوسته پوسته شدن یا پوسته های ضخیم روی پوست سر
• پوست چرب یا خشک سفید یا زرد پوسته پوسته شده
• قرمزی خفیف
• کلاهک گهواره گاهی با درماتیت آتوپیک اشتباه گرفته می شود. تفاوت عمده بین این بیماری های پوستی این است که درماتیت آتوپیک معمولاً باعث خارش قابل توجهی می شود. کلاه گهواره به احتمال زیاد والدین را بیشتر از کودک آزار می دهد.

به ندرت ممکن است این ناحیه عفونی شود. علائم عفونت عبارتند از:

• بسیار قرمز یا دردناک به نظر می رسد.
• پوسته های بزرگتری ایجاد می شود.
• بوی بد
• جوش یا تاول.

کلاهک گهواره چه شکلی است؟

کلاهک گهواره معمولاً به صورت یک لایه پوسته‌دار زرد یا قرمز تیره روی پوست سر نوزاد ظاهر می‌شود که ممکن است چرب به نظر برسد. پوست در زیر پوسته ها طبیعی به نظر می رسد. با این حال، ظاهر درماتیت سبورئیک می تواند به صورت زیر باشد:

• پوست لکه دار و قرمز
• لکه های پوسته پوسته گسترده
• لکه های پوسته قهوه ای
• پوست قرمز احاطه شده با لکه های صورتی
• کلاه گهواره می تواند طوری به نظر برسد که گویی پوست سر کودک شما پوسته پوسته شده یا شوره دارد.

کلاه گهواره برای کودکان و بزرگسالان دیگر مسری نیست. از طرف دیگر دقت داشته باشید که کلاهک گهواره به دلیل حساسیت یا عدم رعایت بهداشت یا عفونت یا قارچ نیست و جای زخم باقی نمی‌گذارد بنابراین لازم نیست نگران باشید.

اگر کلاهک گهواره احساس حرارت، بوی بد یا خروج مایعات داشته باشد، ممکن است عفونت رخ داده باشد.

نحوه درمان و پیشگیری از کرادل کپ |درمان خانگی درماتیت سبوریک

کلاهک گهواره در شش تا دوازده ماهگی بهبود می یابد. اگر متوجه شدید که علائم کودکتان بدتر می شود، یا اگر در مورد درمان پوست، مو یا ناخن کودک خود سؤالی دارید، با یک متخصص پوست کودک صحبت کنید.

1. پوست سر کودک خود را روزانه ۲ تا ۳ بار در هفته با شامپوی ملایم بشویید. این می تواند به شما کمک کند تا پوسته ها را برطرف کنید.
2. روغن درمانی. مقدار کمی (به اندازه یک سکه) از یک روغن خالص مانند روغن زیتون ارگانیک، روغن نارگیل یا روغن بادام را در دست خود بریزید و سپس آن را به آرامی روی پوست سر کودک خود بمالید. روغن را به مدت ۱۵ دقیقه یا بیشتر بگذارید و سپس پوست سر را با یک شامپو بچه ملایم بشویید.
3. بعد از شامپو زدن آن را مرطوب کنید. هنگامی که پوست سر کودک هنوز مرطوب و گرم است، از یک مرطوب کننده طبیعی ملایم برای نوزاد استفاده کنید تا به حفظ رطوبت در پوست کمک کند. این می تواند به جلوگیری از خشکی و پوسته پوسته شدن پوست سر کمک کند یا از خشک شدن سر جلوگیری کند.
4. موهای کف شده را به آرامی با انگشتان دست یا دستمال ماساژ دهید.
5. پس از ناپدید شدن پوسته ها، موهای کودک خود را دو تا سه بار در هفته شامپو بزنید تا از بازگشت کلاهک گهواره جلوگیری کنید. سپس شامپوها را به دو بار در هفته کاهش دهید.
6. ابتدا به آرامی پوست سر کودک را با انگشتان خود ماساژ دهید تا پوسته ها شل شوند. سپس به آرامی پوست سر کودک خود را با یک برس نرم بشویید تا پوسته ها بیشتر شل شوند.
7. از یک مرطوب کننده استفاده کنید. افزودن رطوبت بیشتر به کاهش خشکی پوست کودک کمک می کند.
8. اگر نواحی دیگر تحت تأثیر درماتیت سبورئیک قرار گرفته باشند، شستشوی منظم به بهبود آن کمک می کند. از کرم نرم کننده پس از صابون روی پوست آسیب دیده استفاده کنید.
9. از شامپوی مناسب استفاده کنید. از شامپو بچه بدون عطر استفاده کنید.
10. درمان ترکیبی اغلب توصیه می شود.
11. در صورت نیاز، یک کرم ضد قارچ دارویی ممکن است توسط پزشک شما تجویز شود. کرم هایی که ممکن است مورد استفاده قرار گیرند عبارتند از: کلوتریمازول، اکونازول یا میکونازول. به ندرت، اگر التهاب شدیدتر باشد، ممکن است پزشک کرم استروئیدی ملایم تجویز کند.

منبع : کلاهک گهواره | عوارض و ۱۱ درمان قطعی